Wczoraj o 13.45 Czedar odszedł za Tęczowy Most.

Dziś zabił tęczowy dzwon.
Nadszedł czas rozstania.
Serce uderza w żałobny ton.
Pies już za tęczą gania.
Przebiegły labie łapki dziś
na drugą stronę tęczy.
Pies, który wczoraj cierpiał,
dzisiaj już się nie męczy.
Dzisiaj już nic nie boli,
psi kumple szczekają radośnie.
Pies bawi się do woli,
myśli o labiej wiośnie.
Tu piłka pod paszczę leci,
tu szarpak, a tutaj świnka,
taka różowa, pluszowa.
Za życia kochał ją psinka.
Micha również jest pełna,
w niej same dobre rzeczy.
I woda, miękka jak wełna
labiej kąpieli nie przeczy.
Bądź Czedarku szczęśliwy
tam, za Mostem Tęczowym.
I powróć do nas jak żywy
w nowym futerku labowym.
My tutaj damy radę,
bo zachowamy wspomnienia.
Zostaniesz w naszych sercach
po kres naszego istnienia.
Przez wszystkie te z nami lata
ocean miłości dawałeś.
Szedłeś z nami na kraj świata,
bo nas po prostu kochałeś.
Siadałeś na naszych kolanach,
by oblizać nam uszy,
by dać nam w miłości ramach
pociechę dla ludzkiej duszy.
Kradłeś jedzenie jak mistrz,
magicznie znikały kotlety,
w mordysi był tylko świst,
gdy też ginęły pulpety.
Torcik zjeść potrafiłeś
i ciasto ze śliwkami,
i jabłko, gruszki, banany
znikały gdzieś między kłami.
Kopałeś dołki w ogrodzie
i cudze koty ganiałeś.
A gdy przychodził obcy
szybko się w domu chowałeś.
Tulipany wyjąłeś
świeżutko posadzone.
I tuje pańcia sprawdzałeś,
czy są od spodu zielone.
Będzie nam tego brakować
nasz labradorku kochany.
Zawsze będziemy Cię kochać,
bo w sercach Cię zatrzymamy.

[*] Czedarku, żegnaj piesku…

Ewa Frankiewicz

Poprzednie części:
Czedarowe opowieści. Część czwarta Czedarowe opowieści. Część trzecia
Czedarowe opowieści (ciąg dalszy)
Czedarowe opowieści (Humorystyczne)

Od tego się zaczęło:
Temat Czedara