Tadzik czeka na swój ostatni i najważniejszy dom. 
Kochani, zbliża się ten dzień, w którym chcemy oddać w Wasze ręce naszego Tadzika. A że jest to nasz ukochany Tadzik, więc będzie długo… bo jak opowiedzieć w kilku zdaniach o psie, który stracił wszystko, co miał, a mimo to przez pięć długich lat nie przestał wierzyć w człowieka? 
Jak zapewne pamiętacie, był kupką nieszczęścia wyrwaną w ostatnim momencie z patoschroniska w Nowym Targu. Trafił tam piękny Labrador i przez pięć lat… tak, dokładnie pięć lat ugrzązł za kratami. 
Nie dlatego, że był agresywny. Nie dlatego, że nie nadawał się do domu. Nie dlatego, że sprawiał problemy. Tylko dlatego, że przez ten cały czas nie było żadnych starań, aby dać mu szansę na adopcję i poszukać mu prawdziwego domu. Pięć lat życia, które mogły wyglądać zupełnie inaczej… Pięć lat czekania na człowieka, który nigdy nie przyszedł. 
Co więcej… te pięć lat nie zniszczyło w nim tego, co najpiękniejsze. Nie zabrało mu miłości do człowieka. Nie odebrało mu łagodności ani radości życia.
Na szczęście Tadzik w końcu dostał swoją szansę. A teraz przed nami najważniejszy moment, znaleźć mu ten jedyny, prawdziwy, kochający dom, na jaki zasługuje.
To, że Tadzik przebywa we wspaniałym domu tymczasowym, pozwoliło nam dowiedzieć się o nim naprawdę bardzo dużo.
Jeśli pamiętacie jego historię, którą udało się odkryć, to wiecie, że przed schroniskiem Tadzik miał wspaniały dom. Stracił go tylko przez śmierć swojego ukochanego opiekuna. To właśnie dlatego ma w sobie wszelkie odruchy psa domowego.
Potrafi bardzo ładnie chodzić na smyczy, wolno, przy opiekunie. Jego ogromną zaletą jest to, że nie szarpie i nie wyrywa się nawet wtedy, gdy coś go bardzo zainteresuje lub przestraszy. W domu utrzymuje czystość. Jak widzicie, jest to bardzo ułożony i dystyngowany starszy pan. 
Uwielbia psy i mimo wieku kocha zabawy z psimi kumplami i koleżankami. 
Nie ma w nim grama agresji, a jego brak konfliktowości to bez wątpienia jedna z największych zalet tego starszego, dystyngowanego kawalera. 
Nie znamy jego stosunku do kotów, bo nie było jeszcze okazji do takiego poznania. Patrząc jednak na jego pozytywne reakcje na inne miejskie zwierzątka, możemy mieć nadzieję, że również koty będzie potrafił bez problemu tolerować.
Ponieważ Tadzik to dżentelmen najwyższych lotów, na spacerach zaczął nawet obserwować wiewiórki raczej z ciekawości niż z chęci ich gonienia ale to pokazuje jak jest ciekawym życia psiakiem.
Na dzieci właściwie nie zwraca uwagi, ale ze względu na swój wiek i potrzeby nie byłby idealnym kompanem do dziecięcych zabaw.
Jazdę samochodem z Nowego Targu do Warszawy zniósł cudownie, więc chyba więcej nie musimy dodawać Oczywiście to już nie jest skoczny młodzieniec i trzeba mu pomóc przy wejściu do samochodu, ale kiedy już się wygodnie ułoży, jest pierwszym i cierpliwym podróżnikiem!
Jak prawdziwy Labrador uwielbia jedzenie, zje właściwie wszystko! Ale wiadomo, że na wszystko nie możemy mu pozwolić żeby brzuszek się nie zbuntował 
Kocha spacery i eksplorowanie nowych terenów. I cieszy nas, że pięć lat za kratami go nie złamało.
Tadziulek ma około 14 lat ale z kumplami podczas zabaw zastanawiamy się czy nie ma połowy tego
Najbardziej rozczula nas to, że mimo tych wszystkich przeciwności losu Tadzik bardzo pragnie bliskości człowieka. Przypomina sobie, że obok człowieka można odpocząć. Że głaskanie jest przyjemne. Że można się przytulić. Że czyjaś obecność daje poczucie bezpieczeństwa
I to właśnie chcielibyśmy dać Tadzikowi już na zawsze. Nie szukamy dla niego kolejnego miejsca, w którym będzie musiał czekać. Nie szukamy domu „na próbę”. Nie szukamy człowieka, który pokocha go tylko wtedy, gdy będzie młody, zdrowy i bezproblemowy.
Szukamy jego człowieka. Takiego, który zobaczy w Tadziku nie starszego psa, ale wspaniałego, łagodnego przyjaciela z ogromnym sercem. Człowieka, który da mu spokojny dom, codzienne spacery, pełną miskę, wygodne posłanie i przede wszystkim swoją obecność. Bo Tadzik nie potrzebuje już wiele. Po prostu zasługuje na to, żeby po pięciu latach w końcu znowu być czyimś psem. Nasz Tadzik czeka na swój ostatni i najważniejszy dom.
Nie wydajemy psów do budy lub do kojca.
