Dziś już ma imię. Poznajcie Kochani to Tadzik. Nasz Tadziulek .

Dziś możemy wreszcie opowiedzieć tę historię. Przez ponad dwa tygodnie dzwoniliśmy, pisaliśmy, prosiliśmy i czekaliśmy. Schronisko, gmina, Inspekcja Weterynaryjna… Dziesiątki rozmów, setki myśli i jedna nadzieja. Wszystko po cichu. Bez rozgłosu, bez pretensji i bez szukania winnych. Liczyło się tylko jedno – żeby go zabrać. Numer 28. Jego zdjęcia od dawna krążyły po Internecie. Jedni pisali, że to suczka. Inni, że pewnie już nie żyje. Ktoś twierdził, że został już wywieziony w nieznane. Pod zdjęciami pojawiały się serduszka, smutne emotikony i słowa współczucia. Ale współczucie nie otwiera drzwi schroniskowego boksu. Przez cały ten czas niewiele osób naprawdę walczyło o jego uwolnienie. I mimo, że wiele osób rozpaczało nad jego losem, to gdzieś po drodze zabrakło odwagi, by zrobić ten najważniejszy krok…. Krok, który mógłby w końcu odmienić Jego życie.

My nie potrafiliśmy odpuścić. Uparcie, cierpliwie i konsekwentnie robiliśmy wszystko, by dać mu szansę na normalność. Przez pięć długich lat nie miał imienia. Był tylko Numerem 28. Do wczoraj. Bo wczoraj po raz pierwszy od pięciu lat opuścił boks schroniska w Nowym Targu. Dziś już ma imię. Poznajcie Kochani To Tadzik. Nasz Tadziulek. Starszy labrador. Pies, który pięć lat swojego życia spędził za kratami a może i dłużej . Jego świat kończył się na betonowym boksie. Nie znał spacerów, miękkiego legowiska ani człowieka, który pogłaszcze go tylko dlatego, że go kocha. Mimo tego wszystkiego nie przestał ufać. Kiedy założyliśmy mu obrożę i otworzyliśmy bramę, nie wyszedł z niej numer ewidencyjny. Wyszedł pies, który długie życie czekał, żeby ktoś w końcu go zauważył.

Dziś z ogromną ostrożnością poznaje świat. Każdy krok jest dla niego czymś nowym. Ale wiemy, że dom nie jest mu czymś nieznanym. Każdy spacer to przygoda, której długo wcześniej nie miał. Każde pogłaskanie zdaje się mówić: „Już jesteś bezpieczny. Już nie jesteś sam.” Nie oddamy mu wielu straconych lat. Nie cofniemy samotności ani chłodu schroniskowego boksu. Nie sprawimy, że zapomni o wszystkim, czego doświadczył. Ale możemy zrobić wszystko, by już nigdy nie musiał czekać. By każdy kolejny dzień był pełen miłości, spokoju i poczucia, że w końcu jest u siebie. Bo żaden pies nie powinien być numerem. Każdy pies zasługuje na imię. Każdy pies zasługuje na dom. Każdy pies zasługuje na człowieka, który będzie o niego walczył i dbał. Tadzik doczekał się swojego nowego początku. Oby każdy „Numer 28” kiedyś również usłyszał swoje imię. Tadziku witaj w naszej Wielkiej Orgowej Rodzinie .