Wyadoptowana. Czy niedowidząca labradorka ma u Ciebie szansę?❤️

Kochać człowieka, spełniać jego zachcianki, a w przypadku Tekili również na niego zarabiać. Ile szczeniaków urodziła i za ile je sprzedawano, nigdy się nie dowiemy, możemy się jedynie domyślać. Sunia ma bowiem między 9 a 11 lat, wyciągnięte sutki, a do schroniska trafiła ze swoim 7-miesięcznym synem. Śliczny, słodki, czarny labuś szybko znalazł dom. Matka została. Nikomu niepotrzebna, zniszczona i wychudzona. Na świat patrzyła z przerażeniem, skąd miała wiedzieć, co spotka ją z ręki człowieka? Do to tej pory nie miała do nich szczęścia. Tyle, że Tekila to pies, w dodatku labrador, a więc miłość do ludzi ma wyrytą w sercu, a uwielbienie do nich płynie w jej żyłach. Sposób, w jaki patrzy na człowieka wzrusza do łez, tym gęstszych, że sunia niedowidzi. Nie wie, czy liście się zielenią, a śnieg jest biały, nie zobaczy, czy podchodzisz do niej ze smyczą proponując spacer, ale Twoje serce przejrzy na wylot i wleje w nie tony swojej miłości.

Tekila trafiła do schroniska we Włocławku 19.10.2024 r. Od tamtej pory nabrała ciałka i poznała ludzką dobroć. Sunia uwielbia spacery, zachowuje się podczas nich lepiej niż wzorowo. Pięknie spaceruje obok opiekuna i wykorzystuje niemal każdą chwilę, by poprosić go o gest miłości. Drapanie za uchem, mizianie po brzuchu – to, co dla właścicielskiego psa jest codziennością, dla Tekili stanowi coś więcej niż upragniony prezent pod choinką. Kocha ludzi i zwierzęta. Jest delikatna, przymilna i wciąż pełna życia. Z drugiej strony nie jest najmłodsza i niedowidzi. Czy to znaczy, że musi być skazana na bezdomność? Spróbujmy popatrzeć na nią  sercem, tak jak ona patrzy na nas. Spróbujmy znaleźć dla niej dom, być może pierwszy dobry dom w jej życiu ❤️.

Oprac. Renata Kamińska

Źródło: www.schronisko.wloclawek.eu

Nie wydajemy psów do budy lub do kojca.